Nieuws /

De Groet uit Schoorl Run door de ogen van een deelnemer

De zon kruipt door mijn wimpers heen en direct voel ik de bekende vlinders in mijn buik. Het is racedag en gisteren besloot koning Winter om terug te keren naar ons kikkerlandje. Met twee vingers duw ik de lamellen van onze tijdelijke habitat aan het IJ in Amsterdam open en een compleet witte winterwereld begroet mij. Voorzien van een kop hete koffie en de bekende bak havermout met banaan check ik de tijden van de trein, de pendelbus en mijn startvak. Ik besluit om het zekere voor het onzekere te nemen en echt vroeg te vertrekken.

Parcoursrecord

Vandaag heb ik mij voorgenomen om mijn Schoorl parcourstijd uit 2014 te verbreken en om dat te doen moet ik echt strak 6 minuten op de kilometer blijven lopen, door de besneeuwde duinen. In Alkmaar staat de pendelbus al op ons te wachten en met de kou van de pittig snijdende wind is dat heel erg fijn. Niet veel later doemen de duinen van Schoorl op en dit jaar, net als mijn allereerste editie hier, lijken de duinen op een echt skigebied.

De sporthal is nog niet erg vol en ik heb meer dan genoeg tijd en ruimte om mij om te kleden en langs de finishlijn te gaan staan. Ik hoop daar mede-Amsterdammer Tonny over de finish te zien gaan op de 30km en ik hoop dat ik hem zie binnenkomen onder de 3 uur want dat wil hij graag. Ik sta er nog geen vijf minuten als ik hem inderdaad de hoek om zie komen en een eindsprint in zie zetten. Ik gil zijn naam, zwaai en kijk op de klok. Hij heeft het gered. Nu is het tijd voor mij om mijn streeftijd neer te zetten. Inmiddels heb ik toch wel koud gekregen dus klappertandend sta ik warm te hoppen op mijn plek in het Le Champion vak wanneer ik in gesprek raak met een loopster die haar allereerste evenement loopt vandaag. Wanneer we oplopen naar de startlijn leg ik uit dat we pas gaan rennen op de startlijn en dat ze ook pas dan haar sporthorloge aan moet zetten. Het startschot klinkt en ze sprint keihard weg.

Genieten

Ik besluit om de pas erin te zetten op het tempo dat lekker voelt. Niet nadenken gewoon gaan en mijn eigen race lopen. Bij het eerste kilometerbord check ik mijn tijd. Oei dat is snel. Kan ik dit tempo wel volhouden? Niet teveel nadenken maar gewoon blijven lopen. Rond kilometer drie is het klimmen geblazen en merk ik dat het tempo om mij heen wat afzakt. Ik tik een loper voor mij aan en vraag wat hij als streeftijd heeft. Het antwoord is rond het uur. Terwijl ik inhaal zeg ik dat ik onder het uur wil lopen en dan ineens realiseer ik mij dat ik dat echt wil en ik zet aan. Eenmaal boven worden we beloond met een overweldigend uitzicht. Witte duinen en ik kan niet niet anders dan hardop zeggen: “Kijk om je heen, geniet! Hoe briljant is dit?!” Naast mij loopt een dame met blond haar, ze is wat eerder al aangehaakt en ze beaamt wat ik zeg. Ze zegt me dat ze is aangehaakt omdat ik het tempo er zo lekker in heb zitten, ze zegt ook dat ze niet weet hoe lang ze het vol kan houden. “Geeft niet” zeg ik “Ik loop ook voor het eerst zo hard” en dan worden we stil en genieten we op het ritme van onze passen van het uitzicht.

Op naar de finish

Ik weet dat mede-hardlooptrainer in opleiding Geart-Jan ook loopt en die zal mij zeker weten inhalen en iets na kilometer vier zoeft hij voorbij. Hij zwaait, we wensen elkaar succes en ik kijk hem na. Nu weet ik zeker dat ik echt onder het uur wil finishen en ik neem mij voor om na kilometer vijf iets te versnellen. De blonde dame naast mij blijkt Annemieke te heten, net als mijn zus en terwijl we tegen elkaar zeggen dat we de man met de hamer niet zullen laten toeslaan, zetten we aan. Het genieten van het lopen keert zich van buiten naar binnen als ik voel dat mijn benen willen en ik laat het gebeuren. Ik luister naar mijn ademhaling en ben mij volledig bewust van het moment. Er is alleen nog de weg, mijn benen en het ritme van mijn passen. Voor ik het weet zijn we kilometer acht voorbij en het tempo gaat zowaar weer omhoog. Annemieke neemt mij mee en wat voelt het goed. Kilometer negen en de laatste klim. Mijn hoofd begint zich te bemoeien met mijn benen maar ik weiger te luisteren en wanneer we de bocht indraaien voor de laatste 250 meter weet ik dat ik niet meer op kan en wil geven. Ik ren, ik duw, ik heb mijn ademhaling niet meer onder controle en zet alles aan wat ik nog aan kan zetten en dan kom ik de matten over met Annemieke een schouderlengte voor mij. We checken meteen onze horloges en ik ben verbijsterd. Op mijn horloge staat het bewijs: 00:55:24. Daarmee heb ik niet alleen mijn beste parcourstijd hier verbroken met 6 minuten maar heb ik ook nog mijn beste tijd op de 10km verbroken met bijna vier minuten. Terwijl ik Annemieke een high-five geef doemt Geart-Jan naast me op. Lekker gelopen hebben we allebei. Pas als ik weer droge kleren aan heb, mijn grote liefde heb gesproken en in de warme pendelbus zit, kom ik wat tot rust en terwijl de bus zich in beweging zet fluister ik zachtjes: ‘Dank je wel Schoorl. Tot volgend jaar!’

Marlies van Eunen – de Boer
Hardloopster

Mis niets en ontvang het laatste hardloopnieuws

Schrijf je in voor de nieuwsbrief